مدال طلای حسن پاجانی و ابوالفضل آقایی‌نسب در بازی‌های آسیایی آیچی–ناگویا فقط یک قهرمانی دیگر برای کاروان ایران نبود؛ این مدال می‌تواند نقطه عطفی برای ورزشی باشد که هنوز در نگاه بخشی از جامعه، با «بازی و وقت‌گذرانی» اشتباه گرفته می‌شود، اما حالا در بزرگ‌ترین میدان ورزشی قاره آسیا، برای ایران تاریخ‌سازی کرده است.
به گزارش پایگاه خبری صبح جامعه به نقل از خبرگزاری دانشجو؛ وقتی صحبت از مدال‌آوری ایران در بازی‌های آسیایی می‌شود، معمولاً ذهن‌ها به سمت کشتی، وزنه‌برداری، تکواندو، کاراته یا دیگر رشته‌های باسابقه می‌رود؛ اما در ناگویا، دو بازیکن پشت نمایشگر، با دسته بازی در دست و در فضایی کاملاً متفاوت، یکی از مهم‌ترین اتفاقات کاروان ایران را رقم زدند.
حسن پاجانی و ابوالفضل آقایی‌نسب در فوتبال الکترونیک بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶، مدال طلای ایران را به دست آوردند؛ طلایی که اهمیت آن تنها به رنگ مدال محدود نمی‌شود. این نخستین طلای ایران در فوتبال الکترونیک بازی‌های آسیایی بود و نشان داد ورزش‌های الکترونیک، اگرچه با بسیاری از رشته‌های سنتی تفاوت دارند، اما در سطح حرفه‌ای نیازمند تمرین، برنامه‌ریزی، تمرکز، تحلیل و آمادگی ذهنی هستند.
البته برای دقت تاریخی باید گفت ورزش‌های الکترونیک نخستین‌بار در جاکارتا ۲۰۱۸ به‌صورت نمایشی وارد بازی‌های آسیایی شدند و در هانگژو ۲۰۲۲ که در سال ۲۰۲۳ برگزار شد، به شکل رسمی در جدول مدال‌ها قرار گرفتند. در ناگویا نیز eFootball یکی از رشته‌های رسمی ورزش‌های الکترونیک بود. بنابراین اتفاق تاریخی برای ایران، کسب نخستین طلای ایران در فوتبال الکترونیک بازی‌های آسیایی است.
عبور از عربستان و ژاپن؛ قهرمانی در یک مسیر سخت
مسیر ایران برای رسیدن به طلا هم ساده نبود. تیم کشورمان در مرحله گروهی برابر عربستان، کره جنوبی و قطر قرار گرفت و هر سه مسابقه را با پیروزی پشت سر گذاشت. در مرحله یک‌چهارم نهایی نیز عربستان مقابل ایران قرار گرفت و آقایی‌نسب در بخش موبایل به برتری ۳ بر صفر رسید و پاجانی در بخش پلی استیشن به تساوی یک بر یک دست یافت تا ایران راهی نیمه‌نهایی شود.
اما آزمون اصلی در نیمه‌نهایی برابر ژاپن بود؛ تیمی که از قدرت‌های فوتبال الکترونیک آسیا محسوب می‌شود. آقایی‌نسب در بازی نخست ۲ بر یک شکست خورد، پاجانی در دیدار خود ۳ بر ۲ به برتری رسید و در بازی سوم، آقایی‌نسب با پیروزی ۲ بر صفر کار را تمام کرد تا ایران به فینال برسد.
در فینال نیز مالزی مقابل ایران قرار گرفت. آقایی‌نسب ۲ بر یک شکست خورد، اما پاجانی با پیروزی قاطع ۳ بر صفر نتیجه را به سود ایران تغییر داد تا ملی‌پوشان کشورمان با توجه به برتری در تفاضل گل، قهرمان شوند. ایران در مجموع شش مسابقه خود در این رقابت‌ها به پیروزی رسید و بدون شکست به مدال طلا دست پیدا کرد.
دو گیمر، سال‌ها تلاش و یک پیام روشن
شاید مهم‌ترین بخش این قهرمانی، صحبت‌های خود دو ملی‌پوش بعد از کسب مدال باشد. آقایی‌نسب از سطح بالای مسابقات و قرعه سخت ایران گفت و توضیح داد که در برابر ژاپن پس از شناخت سبک بازی حریف و تحلیل عملکرد او، تاکتیکش را تغییر داده است. پاجانی نیز تأکید کرد که آنها سال‌ها برای رسیدن به چنین روزی تلاش کرده‌اند و سطح مسابقات را در حد رقابت‌های جهانی دانست.
همین جملات شاید پاسخ روشنی به یک تصور قدیمی باشد؛ تصوری که بازی کردن را صرفاً اتلاف وقت می‌داند. قطعاً هر نوع استفاده افراطی از بازی‌های رایانه‌ای می‌تواند آسیب‌زا باشد، اما میان «بازی کردن تفننی» و «ورزشکار حرفه‌ای ورزش‌های الکترونیک بودن» فاصله زیادی وجود دارد.
یک بازیکن حرفه‌ای برای حضور در مسابقات بزرگ باید ساعت‌ها تمرین کند، حریفان را آنالیز کند، تاکتیک بشناسد، سرعت تصمیم‌گیری خود را بالا ببرد و در شرایط پراسترس بهترین عملکرد را ارائه دهد. نمونه آن را در مسابقه ایران و ژاپن دیدیم؛ جایی که آقایی‌نسب پس از شکست در بازی نخست، حریف را تحلیل کرد و در بازی سوم با تغییر تاکتیک به پیروزی رسید.
وقت آن است که ورزش الکترونیک جدی‌تر گرفته شود
طلای ناگویا می‌تواند یک پیام مهم برای مسئولان ورزش ایران داشته باشد: ورزش‌های الکترونیک ظرفیت بسیار بیشتری از چیزی دارند که امروز در کشور دیده می‌شود.
ایران جمعیت بزرگی از گیمرها و بازیکنان مستعد دارد؛ جوانانی که بسیاری از آنها ساعت‌ها با بازی‌های مختلف سروکار دارند، اما تعداد محدودی فرصت پیدا می‌کنند استعداد خود را در مسیر حرفه‌ای قرار دهند.
اگر این استعدادها شناسایی و سازمان‌دهی شوند، اگر امکانات مناسب در اختیارشان قرار گیرد و اگر زیرساخت‌هایی مانند اینترنت پایدار و باکیفیت، سالن‌های استاندارد، تجهیزات حرفه‌ای، مربیان تخصصی و مسابقات منظم فراهم شود، می‌توان انتظار داشت تعداد بیشتری از این بازیکنان در سطح آسیا و جهان بدرخشند.
این حمایت البته فقط به فراهم کردن تجهیزات خلاصه نمی‌شود. ورزشکار حرفه‌ای به مسیر مشخص پیشرفت، اردو، مسابقه، آموزش، حمایت مالی و حتی مشاوره روان‌شناختی نیاز دارد. همان‌طور که برای یک کشتی‌گیر یا وزنه‌بردار مسیر استعدادیابی و قهرمانی تعریف می‌شود، برای ورزشکاران الکترونیک نیز باید چنین مسیری وجود داشته باشد.
تابویی که دو طلایی ناگویا شکستند
شاید مهم‌ترین میراث پاجانی و آقایی‌نسب، فراتر از مدال طلا باشد. آنها بخشی از یک تابوی قدیمی را شکستند؛ اینکه «گیمر بودن» الزاماً به معنای وقت تلف کردن است.
این دو بازیکن ثابت کردند اگر بازی کردن از حالت سرگرمی خارج و وارد یک ساختار حرفه‌ای شود، می‌تواند به ورزش، شغل، درآمد، افتخار و حتی ایستادن روی سکوی یک رقابت بزرگ بین‌المللی تبدیل شود. مدال طلای آنها حالا می‌تواند انگیزه‌ای برای خانواده‌هایی باشد که استعداد فرزندشان در بازی‌های رایانه‌ای را جدی نمی‌گیرند و البته تلنگری برای مسئولانی که هنوز ظرفیت واقعی این حوزه را به‌طور کامل باور نکرده‌اند.
از سوی دیگر، پاداش ۹ میلیارد تومانی کمیته ملی المپیک برای طلای فوتبال الکترونیک نیز نشان داد این موفقیت از نظر ساختار رسمی ورزش کشور به رسمیت شناخته شده است؛ ۳ میلیارد تومان سهم هر یک از دو بازیکن و نیمی از پاداش نیز سهم کادر فنی تعیین شد.
حالا توپ در زمین مسئولان است. پاجانی و آقایی‌نسب در ناگویا نشان دادند استعداد وجود دارد؛ آنچه باید بیشتر شود، حمایت، امکانات و فرصت است. شاید طلای ناگویا پایان یک مسیر نباشد؛ بلکه آغاز دوره‌ای باشد که در آن ورزش‌های الکترونیک ایران، به جای قرار گرفتن در حاشیه، به یکی از مسیرهای جدی افتخارآفرینی کشور در مسابقات بین‌المللی تبدیل شود.
*انتهای خبر