اعتراضات سراسری در آمریکا در حالی با حضور 7 میلیون نفر از مردم این کشور در روز 26 مهرماه به اوج خود رسید که این رویداد بیسابقه آن طور که باید از سوی رسانههای جهانی حمایت نشد.
به گزارش پایگاه خبری “صبح جامعه” به نقل از خبرگزاری فارس؛ وقتی سخن از اعتراضات آن هم در آمریکا باشد، رویکرد رسانههای مطرح جهانی و خصوصا رسانههای جریان غرب با ملاحظاتی همراه است. تجمع همزمان میلیونها آمریکایی در تمامی ایالتهای این کشور، اگر در هرکجای دیگر از جهان رخ میداد، تا مدتها سوژه رسانهها میشد.
در خصوص آمریکا اما شرایط متفاوت است. مردم این کشور که از تمامیت خواهی دولت آمریکا و افزایش اختیارات اجرایی و فراقانونی او به تنگ آمدهاند، اکنون نه تنها خود را در برابر کم توجهی رسانههای جهانی میبینند که از سوی برخی جریانها متهم به نفرت پراکنی میشوند. مایک جانسون از سناتورهای آمریکایی، تظاهرات سراسری شهروندان این کشور را «تجمع نفرت از آمریکا» نامید و رسانههای محافظهکار با برجسته کردن حضور احتمالی گروههای افراطی چپ یا راست، سعی در زیر سؤال بردن مشروعیت مردمی این اعتراضات داشتند.
تنهایی مردم آمریکا در آن سوی آتلانیک
در آن سوی آتلانتیک اما غیر از مردم چند شهر اروپایی، سران ارشد اتحادیه اروپا از اعتراضات مردم آمریکا حمایت نکردند.در همان روز 26 مهرماه و همزمان با آمریکا، صدها نفر در لندن در تظاهرات ضد دولت آمریکا شرکت کردند و شعار «نه به ستمگران» سردادند؛ اما دولتمردان انگلیسی هیچ واکنشی به این اعتراضات چه در لندن و چه در آمریکا نشان ندادند. در شهرهایی چون پاریس و مادرید نیز صدها نفر به خیابانها آمدند. حرکتی مردمی که چون تجمع لندن نادیده گرفته شد و از سوی سران این کشورها که همواره خود را حامی آزادی بیان و دموکراسی اعلام میکنند، حمایت نشد.
سیاستمداران و سران کشورهای اروپایی که عادت کردهاند با دخالت در امور داخلی دیگر کشورها، از اغتشاشات خارجی حمایت کنند، مردم آمریکا را تنها گذاشتند تا آنجا که صحبت از منافع قدرتهای غربی باشد، آمریکاییهای در این سوی آتلانتیک تنها بمانند.
خاموشی اعتراضات آمریکا در رسانههای جهان
آنچه امروز در آمریکا رخ میدهد، اعتراضاتی گسترده و فراگیر علیه رویکردهای تمامیت خواهانه رئیس جمهوری است که از سوی مردم خود «شاه» خوانده میشود. شعار «نه به پادشاه» و دعوت او به قانون و رجوع به دموکراسی، پاشنه آشیل غرب به شمار میرود. غربی که همواره خود را مهد دموکراسی و آزادی میداند.
اکنون اما دموکراسی غربی در دل آمریکا به چالش کشیده شده است. رئیس جمهور به دیکتاتوری متهم شده و اینها مسائلی نیستند که رسانههای جریان غرب در پی بازتاب دادن آن باشند. خصوصا که در بسیاری از موارد شعارهای دموکراسی خواهانه مردم آمریکا، با اعزام نیروهای گارد ملی پاسخ گرفت. هرچند گستردگی اعتراضات آمریکا به اندازهای بود که رسانههای مطرح جهانی نتوانستند آن را کاملا نادیده بگیرند، اما رصد این رسانهها نشان میدهد که بازتاب این تظاهرات بیسابقه به سرعت از سوی این رسانهها کنار گذاشته شده است.
تلاش برای تخریب اعتراضات و ماهیت آن
در کنار نادیده گرفتن اعتراضات مردم آمریکا، تلاشها برای تخریب ماهیت این اعتراضات از سوی برخی از رسانههای جریان حاکم و همچنین چهرههای نزدیک به دولت آمریکا انجام میگیرد.
«پولتیکو» در این خصوص نوشته است: «تلاش برای شیطانسازی از این اعتراضات در حالی ادامه دارد که کاخ سفید همزمان در حال فشار آوردن بر سازمانهای غیرانتفاعی چپگرا است که نسبت به سیاستهای دولت موضع انتقادی دارند.»اتهام دامن زدن به خشونت از سوی تظاهرکنندگان، تلاش دیگری از سوی رسانهها و جریانهای مخالف اعتراضات مردمی آمریکا است که سعی دارند این اعتراضات مسالمت آمیز را به اغتشاش و خشونت طلبی متهم کنند.
سخنان سناتور راجر مارشال که گفته بود معترضان حرفهای و آشوبگرها در این تجمعات شرکت خواهند کرد، به سرعت از سوی برخی از رسانههای محافظه کار بازتاب داده شد. اما «گاردین» در توصیف فضای حاکم بر اعتراضات سراسری آمریکا نوشته است: «به جای تحریک و درگیری، گروههای موسیقی خیابانی حضور داشتند، بنرهای بزرگی با عبارت «ما مردم» که به قانون اساسی آمریکا اشاره داشت، برافراشته شده بود».
اتفاقات مشابه با نگاههای متفاوت
سلسله اعتراضات آمریکا از چند حیث قابل بررسی و توجه از سوی رسانهها است:از حیث «گستردگی» که شامل تمامی 50 ایالت آمریکا و در بیش از 2600 نقطه در این کشور شد. از حیث «کثرت» که آمارها تعداد مردم شرکت کننده را حدود 7 میلیون نفر برآورد کردهاند. از حیث اهمیت و نوع شعارهای مطرح شده در آن که دعوت به عدم دیکتاوری و رجوع به دموکراسی است، تمامی ارزشهای خبری برای پرداخت و تجزیه و تحلیل بیشتر را دارد.
این امر در حالی است که اگر نظیر این اعتراضات حتی با شدت و فروغ کمتری در جای دیگری از جهان رخ داده بود، تا مدتها از سوی رسانههای مطرح جهانی بازتاب داده میشد. یادمان نرفته است که چگونه تظاهرات میدان تیان آنمن چین در چند دهه قبل، با تمرکز همین رسانهها اکنون به نمادی از سرکوب اعتراضات در چین و در نگاه بالاتری شرق شده است.
غرب اکنون با یک اتفاق تاریخی در قلب آمریکا به عنوان نماد تفکر و فرهنگ غربی روبهرو است. آنها میتوانند این اتفاق را نادیده بگیرند، اما اثراتش را هرگز نمیتوانند کتمان کنند.
*انتهای خبر